Nazım Hikmet Ran – KIZ ÇOCUĞU

>

 


Kapıları çalan benim
Kapıları birer birer
Gözünüze görünemem
Göze görünmez ölüler
Hiroşima’da öleli
Oluyor bir on yıl kadar
Yedi yaşında bir kızım
Büyümez ölü çocuklar
Saçlarım tutuştu önce
Gözlerim yandı kavruldu
Bir avuç kül oluverdim
külüm havaya savruldu
Benim sizden kendim için hiçbir şey istediğim yok
Şeker bile yiyemez ki, kâat gibi yanan çocuk
Çalıyorum kapınızı…
Teyze, Amca, bir imza ver…
Çocuklar öldürülmesin
Şeker de yiyebilsinler
  (1956)



Hiroshima (A Little Girl / The Dead Girl)

 

It is me, the one knocking at the doors
At the doors one after the other
I can not be seen in your eyes
The deaths can not be seing in eyes
Since I died in Hiroshima
It has been so ten years
I’m a 7-year-old girl
The death children don’t grow up
First, my hairs caught fire
My eyes burned out (and got parched)
I became a handful of ashes
My ashes got scattered into the air…
(I don’t wish anything for myself from you
Just, a child who was burnt like a paper
Can not even eat candies
– This part is not sung by her)
I’m knocking at your door
Aunt, Uncle… give a signature…
The children shouldn’t be killed
So they also can be able to eat candies
Reklamlar

One comment on “Nazım Hikmet Ran – KIZ ÇOCUĞU

Bir Yanıt Bırakın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s