Erkan Altay – Annem

011

Yasin kokardı annem gül nakışlı eşarbının sislerinde
Bembeyaz tüten kandil ateşlerinin yanık zikirlerinde
Yüreği kafeste serçe imiş sanki kanatlanıp göçecek
Bir dev misali pamuktan kubbe imiş yumuşacık elleri

Bin senelik esmerliği cennetten inmişti belki anneme
Gözyaşları sessiz ve sıcacıkmış nice nehirlere mürşit
Bekleyerek örmüş hayalleri rengarek hasretler’den
Pencere kenarlarında güvercin bekleyişleri geceden

Yorgun gözleri hangi ummana dalmıştı ışıklar seçerken
Yasinler dökülürmüş tepesinden şarıl şarıl rahmetten
Bir yolcuydu her an hazır bir lokma ekmeğini bölerken
Söndü bir gece çıt çıkarmadan usulca ve metanetiyle

Bir yaprak gibi ayaklarının dibine düştü nakışlı eşarbı
Giderken götürmüştü içtiği yasinleri son elifine değin
Beni doğuran kadındı sütüyle besleyen kalbiyle seven
Bin yıllık esmerliğiyle göçüp gitmişti sevgiliye annem

Reklamlar

Bir Yanıt Bırakın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s