Afşar Timuçin – YAĞMUR ARKASI

003

Yağmurlar yağdı ve hiç dinmedi,
Her biri saydam çiçeklenen saçında,
Yağmurlar daha çok pencereler içindi.
Öksüzdüm, gözyaşıydım dudağında,
Bir sancıydım boğuk akşamlar gibi,
Büyüdükçe büyüdü isli ve yalnız olmak.
Kirazını soldurdu ağaçların,
Nasıl devrildi taşlar üstümüze,
Çoğalan nasıl boydan boya kuşkular.
Kar dizboyu ölümü sokakların,
Ezgiler sabahlarda eriyecek,
Gözlerin uykumda yeşerir durur.
Kalsam çağlar boyu yokluğunun kapısında,
Yaşamak bunca umuda yeniden varmak olur,
Ölmek, seni duymamak bir gün daha…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s