Friedrich Nietzsche

Nietzsche

“Bağışlaya bağışlaya öldü bağışlamanın mutluluğu;
kendi bolluğundan bezdi erdemim!

Durmadan bağışlayan için tehlike,
utanmayı unutmaktır;
hep dağıtan kimsenin elleri,
yüreği nasıl bağlar dağıtmaktan.
Gözüm yaşarmıyor artık yalvaranın utanması önünde;
sertleşen elim artık duymuyor o dolu ellerin titreyişini.

Gözümde o yaş damlası nereye gitti,
yüreğimde o belirsiz ürperiş?
Vay yapayalnızlığı tüm bağışlayanların!
Vay tüm ışıldayanların suskusu!”

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s