Cemal Safi

001

Sen benim ikinci doğum günümsün
Gençliğim maziye göçerken geldin
Sen benim geciken şanslı yönümsün
Son fırsat elimden kaçarken geldin
Ezan çiçekleri açarken geldin

Gün gurup ederken bir akşamüstü
Gözlerin gönlümün yolunu kesti
Bahçemde mutluluk rüzgârı esti
Sen bana iş işten geçerken geldin
Ezan çiçekleri açarken geldin

Görevi devredip ihtiyar aya
Elveda diyordu güneş dünyaya
Ne akşamsefası ne sarı fulya
Son fırsat elimden kaçarken geldin
Ezan çiçekleri açarken geldin

Sıradan sözlere eyleme meyil
Sen bana kulak ver, sen bana eğil
Açelya, begonya, sardunya değil
Sen bana iş işten geçerken geldin
Ezan çiçekleri açarken geldin

Eski bir sevdanın ince ağrısı
Aşkınla tedavi gördü doğrusu
Duyuldu akşamın namaz çağrısı
Son fırsat elimden kaçarken geldin
Ezan çiçekleri açarken geldin

Gün battı batacak hafif rahmet var
Gözüme görünen bir alamet var
Bu aşkta bir hikmet, bir keramet var
Sen bana iş işten geçerken geldin
Son fırsat elimden kaçarken geldin
Ezan çiçekleri açarken geldin

Mikayıl Müşviq – Ana Dedim

IMG_7947

Ana dedim, ürəyimə yanar odlar saçıldı,
Ana dedim, bir ürpəriş hasil oldu canımda,
Ana dedim, qarşımda bir gözəl səhnə açıldı,
Ana dedim, fəqət onu görməz oldum yanımda.

Ana, ana!.. Bu kəlmənin vurğunuyam əzəldən,
Onu gözəl anlatamaz düşündüyüm satırlar.
Ana olmaz bizə hər bir “yavrum” deyən gözəldən,
Çünki onun xilqətində ayrıca bir füsun var.

Başqa aləm yaşamadım böylə gözəl biçimdə,
Onu kimsə gözəlliyin çilvəsində yaratmış;
Ana, ana… çiçəkli bir fidandır ki, içimdə
Ta əzəldən kök salaraq, ürəyimdə boy atmış.

O fidanı bəzi faqıt istiyorum çəkərək,
Qoparayım ürəyimdən, fəqət onda varlığım
Sızıldarkən, sanki bir səs qopub incə və titrək
Bir lisanla söylüyor ki:- Mənə dəymə, yazığım!

Çünki səni mən bəslədim, mən böyütdüm, oxşadım,
Söylədiyin sözlər ki var beşiyinin üstündə
Oxuduğum türkülərin kölgəsidir, övladım!
Mənə məxsus vərəqlər var hər kitabda, hər dində.

Nə doğru söz yazıqlar ki, görməmişəm onu mən,
Diyorlar ki, Müşfiq, xəstə bir tifildin, ananı
Baban kimi soyuq əllər qucağına çəkərkən,
Yalnız acı fəğanların titrədirdi hər yanı.

İndi mənə hər kəs:- Anan, baban varmı?- söyləsə,
Diyorum ki, — qapılmadan bir xülyaya, bir hissə-
Olan olmuş, keçən keçmiş, indi məni yaşadan
Bir müqəddəs, bir səmimi əməlim var, tapdığım.

İnandığım bir qiblə var, o da hər gün, hər zaman
Yorulmayan qollarımla, düşünərək yapdığım
Bir aləmdir, bir aləm ki, səmaları qıpqızıl,
Yüksəkləri, alçaqları, fəzaları qıpqızıl!

Tevfik Fikret – Rubâb’ın Cevabı

tevfik fikret8

Hicran biter mi, girye-i hicran diner mi hiç?
Bir lâhza önce neydi o feryâd-ı muhtelic?
Sendin kalb-i derbeder gibi tel’în eden beni!
Sendin başımda zâr ü sitemkâr inildiyen;
Sendin: “Vatan harâb oluyor, ağlıyor!” diyen.
Sensin vuran bu darbeyi, ey rûh-i bî-sükûn;
Lerzemle şimdi ürperiyor, titriyor musun?
Sen zanneder misin ki benim hep elemlerim?
Heyhât! Ben nevâib-i eyyâmı inlerim!
Tehziz eden bu telleri, ey rûh-i münkesir,
Âfâkı inleten o mukaddes iniltidir.
İfrît-i hırs ü gayzın, o her keyfi hak sayan,
Her şekl-i iltikaamı helâl addeden,
“Sözüm Kaanun!” diyen tasallutu altında: “Öksüzüm,
Bedhahım, işte kimseciğin hayrı yok bana;
Ben bir zavallıyım!…” diye pür şehka-i bükâ
İnlerken, artık inlememek, hem de en cesûr
En gür sesimle inlememek bir günâh olur…

– Kayalar, 8 Kânunusani, 1327 –

Adnan Yücel

pavia27

Bir fidana mı döndük yaban illerde
Suyumuz iğreti toprağımız yabancı
Rüzgarlara vermişiz dallarımızı
Bir sesi bekler gibiyiz uzaklardan
Ne bir çayda çıra ne bir gelin alayı
Yağmur yağıyor durmadan
Yaşamın yasalarına isyan eden köklerimiz
Özlemi çekiyor yağmur yerine topraktan

(Soframda Kaval Sesi)

Fotoğraf : Ayşen Savadova

Turgut Uyar

047

evet önümüz bahardır biliyorum,
leylaklar açacak biliyorum…
kiraz da çıkacak yakında,
iyi şeyler söylemek de gerek biliyorum…
sevgilim, güzelim, birtanem, biliyorum da ;
şimdilik bağışla..!

Kudret Çat – SEVGİDİR SEVGİ

kudret çat1

kiminin dilinde aşk
yada tek söz sevda
bazen yürek yaksa da
onun adı sevgidir, sevgi

bazı dudakta ateş
yada yüzde gülücük
gözde nurlu ışık
onun adı sevgidir, sevgi

gönülleri hoş eden
karşılıklı saygıyı ögreten
ayrılıkta acı veren
onun adı sevgidir, sevgi

dilde tatlı bir sözcük
kara sevda kalbde açık
ölüm bile uğrunda ufacık
onun adı sevgidir, sevgi

gönüller arası tek köprü
kimler tatmadı onla aşkı
ihaneti sultanlar yıktı
onun adı sevgidir, sevgi

bazen yürekte vatan
yada der bayrak mevlam
yanar da gûzele doyman
onun adı sevgidir, sevgi

tadında olmaz kuşku
kalbte limoni tatlı bir sancı
KUDRETin gönlünde de
onun adı sevgidir, sevgi

25/04/2015
Türkiye – Aksaray

Oktay Hacımusalı – Çanaqqala şəhidləri danışır

çanakkal3

Mənim adım Əhməd, ya da Məhməd nə fərqi var,
Sizə danışacağam indi olub bitəni.
Görən dediklərimi kim anlayar, kim duyar,
Canımı qurban verdim qorumaqçün Vətəni.

Anam xınalar yaxdı əlimə, ayağıma,
Gəldim ki, sahib çıxım minillik torpağıma.
Baxa bilmədim, qardaş, kefimə, damağıma,
Qutsal idi mənimçün burda geymək kəfəni.

Bakıdan yola çıxdıq gəldik Çanaqqalaya,
Qurbanlar lazım idi göydəki nazlı Aya.
Qızıl qırmızı qanlar axıb dönürdü çaya,
Xatırladım həmin an şanlı babam Mətəni.

Bura atəş meydanı, bura küllü – cəhənnəm,
Mən bilirdim axı bura ölmək üçün gəlirəm.
Şəhid oldum, Allahım, artıq nə möhnət, nə qəm,
Səndən almışdıq zatən bu əmanət bədəni.

İnsan bu mənzərədən, inan, yanır, alışır,
Tarixlərin yaddaşı yenə durur qarışır.
Sən bax bu şəhidliyə, gör bir nələr danışır,
Burda dərk edəcəksən yurda qurban gedəni.

***
Mənimdir bu çay, bu dağ,
Dalğalanan al bayraq,
Qanım qarışan torpaq,
Qanım halalın olsun.

Səninəm, artıq nə qəm,
Sənsən mənə yar, həmdəm.
Keçən hər bir dəqiqəm,
Anım halalın olsun.

Bağçam, bağım, bəhərim,
Kürən atım,kəhərim,
Açılan hər səhərim,
Danım halalın olsun.

Düşsəm də duman, çənə,
Verməm səni düşmənə.
Qurban verdiyim sənə,
Canım halalın olsun.

***

Bayquş ular kəndində,
Viran qalıb şəhərlər.
Bayraqları daşıyır,
Dişlərində əsgərlər.
Gəzir keçmişdən soraq,
Qan qoxuyur bu yerlər,
Hər yeri barıt dadır,
Bura Çanaqqaladır…

Şanlı komandanımdan
Belə gəlibdir qərar.
Durub düşmən önündə,
Ətdən çəkilsin divar.
Türkə yataq yaraşmaz,
Ona şərəfdir məzar.
Hər söz ruhu oyadır,
Bura Çanaqqaladır…

Bir tərəfdə can verir,
Bir əsgər hayqıraraq.
Deyir qutsaldır Vətən,
Deyir enməsin bayraq.
Gülümsəyir son anda,
«Mənə qismətmiş torpaq».
– Deyib günəş tək batır,
Bura Çanaqqaladır…

Biri şəhid olubdur,
Kimsə bilməz ismi nə?
Yaz, İlahi, yaz onu,
Şəhidlərin qisminə.
Biri tamaşa edir,
Bir yavrunun rəsminə,
Həsrətin başın qatır,
Bura Çanaqqaladır…

Nə vaxtdır ki, çıxmışıq,
Bizlər eşikdən – öydən.
Budur, bir bomba daha…
Qulağım batdı küydən.
Mələklər əl edirlər,
Mənə baxırlar göydən.
Göy qübbə çadır – çadır,
Bura Çanaqqaladır…

***

Mən səni sevməyə macal tapmamış,
Canıma Vətənin sevgisi vardı.
Könül açdım, ondan durmadım qıraq,
Sevdi, seçdi, gəldi, aldı, apardı.

Gözümü açdım ki, Çanaqqalada,
Göydən mərmi yağır, göydən od yağır.
Vətən türküsünü söylər ucadan,
Məhmədcik qoruyur qutsal torpağı.

Qoruyur Vətəni şanlı Məhmədcik.
Canıyla, qanıyla, arzularıyla,
Istəmir yurduna olsunlar şərik,
Ən təmiz, ən zərif duyğularıyla,
Boynunda kəfəni şanlı Məhmədcik.

İlahi, hardandır bu qədər görən,
Vətənə məhəbbət, yurda məhəbbət?
Qalan hər şey yalan, hər şey ötəri,
Hər şeyi həll edir burda məhəbbət.

Təkbir gətirərək keçdik hücuma,
Sən mənim namusum, qoşahörüklüm.
Qoymaram yağılar girsin yurduma,
Sən mənim sevgilim, yarım, istəklim.

Nə qardan qorxumuz, nə də borandan,
Qaranlıq gecələr bizlərə gündüz,
Hücuma keçsə də düşmən hər yandan,
Imanla çırpınır dəli könlümüz.

Mən səni sevməyə macal tapmamış,
Canıma Vətənin sevgisi vardı.
Könül açdım, ondan durmadım qıraq,
Sevdi, seçdi, gəldi, aldı, apardı.

***

Şaxta bilməz, qar bilməz,
Yoldaş bilməz, yar bilməz.
Sonunda nə var bilməz,
Yürür düşmən üstünə,
Həsənoğlu İbrahim.

Çək silahı, igid, çək,
Qalmayacaq Yurdun tək.
Özü də bir ordu tək,
Yürür düşmən üstünə,
Həsənoğlu İbrahim.

On səkkiz yaşlı aslan
Ruhunda qoca üsyan.
Kılavuzu Oğuz xan
Yürür düşmən üstünə,
Həsənoğlu İbrahim.
Yanır dili- dodağı,
Öpüb uca bayrağı,
Cadar – cadar torpağı,
Yürür düşmən üstünə,
Həsənoğlu İbrahim.

Parçalar kin içini,
Göstərəcək gücünü.
Almaq üçün öcünü,
Yürür düşmən üstünə,
Həsənoğlu İbrahim.

Süzüb nazlı hilalı,
Dəyişir qəfil halı.
Hilalından güc alır,
Yürür düşmən üstünə,
Həsənoğlu İbrahim.

***

Yağı düşmən keçibdir hər tərəfdən hücuma,
Sahib olmaq istəyir Vətənimə, yurduma.
Güvənirəm Atama, inanıram orduma,
Bilirəm işğal olunmaz lap min il də qala,
Səngər – səngər böyüdü içimdə Çanaqqala.

Maraşda Südçü İmam doğruldaraq silahı,
Dedi: «Namus qutsaldır, şahidimsən, İlahi!»
İstanbul olamazdı ulusumun pənahı,
Baxdı igid ər oğlu onun düşdüyü hala,
Səngər – səngər böyüdü içimdə Çanaqqala.

***

Məni tanımazsınız,
Gizlin qalan tarixin
Adsız qəhrəmanıyam.
Qara örpək bağlayan
Mələk üzlü anamın
Cigəriyəm, canıyam.
Həyadan al – al olan
Sədaqətli bir qızın
Yarı, mehribanıyam.
Darıxıram illərdir
Bir balanızam mən də
Sizdən çox uzaqdakı,
Adım Azərdir mənim,
Məmləkətimsə Bakı.

Baxmadım heç anamın,
Gözündən axan yaşa.
Sanmayın ki, siz o an,
Qəlbim dönmüşdü daşa.
Durub gəldim buraya,
Qatılmaqçün savaşa.
Nə gündə lazım olur,
Axı qardaş qardaşa?!
Bura yurdum, Vətənim,
Qəlbimdə, ruhumdakı.
Adım Azərdir mənim,
Məmləkətimsə Bakı.

Halit Fahri Ozansoy – Balkonda Saatler – XII

124

Ay bir lotüs, kocaman…düşmüş bir berraklığa…
Gök parlıyor durgun bir göl gibi saf ve şeffaf.
Işık dalgalarıyla yıkanıyor her taraf.

Ay, balkonda başını dayadı parmaklığa
Uyuyor…Uzakta bir saat çaldı: Bir…iki!…
Billûr bir hıçkırıktır bu sesin içindeki.

Ay, ışıkla süsleyip örümcek ağını
Minyatür bir cibinlik astı dışardaki cama.
Ses yok…yalnız yukarda, damda bir miyavlama!

Ay, odaya düşürdü solgun bir yaprağını:
Lambasız bir masanın üzerinde şimdi süs
Bir vazonun içinden parıldayan bu lotüs.