Oktay Hacımusalı – Çanaqqala şəhidləri danışır

çanakkal3

Mənim adım Əhməd, ya da Məhməd nə fərqi var,
Sizə danışacağam indi olub bitəni.
Görən dediklərimi kim anlayar, kim duyar,
Canımı qurban verdim qorumaqçün Vətəni.

Anam xınalar yaxdı əlimə, ayağıma,
Gəldim ki, sahib çıxım minillik torpağıma.
Baxa bilmədim, qardaş, kefimə, damağıma,
Qutsal idi mənimçün burda geymək kəfəni.

Bakıdan yola çıxdıq gəldik Çanaqqalaya,
Qurbanlar lazım idi göydəki nazlı Aya.
Qızıl qırmızı qanlar axıb dönürdü çaya,
Xatırladım həmin an şanlı babam Mətəni.

Bura atəş meydanı, bura küllü – cəhənnəm,
Mən bilirdim axı bura ölmək üçün gəlirəm.
Şəhid oldum, Allahım, artıq nə möhnət, nə qəm,
Səndən almışdıq zatən bu əmanət bədəni.

İnsan bu mənzərədən, inan, yanır, alışır,
Tarixlərin yaddaşı yenə durur qarışır.
Sən bax bu şəhidliyə, gör bir nələr danışır,
Burda dərk edəcəksən yurda qurban gedəni.

***
Mənimdir bu çay, bu dağ,
Dalğalanan al bayraq,
Qanım qarışan torpaq,
Qanım halalın olsun.

Səninəm, artıq nə qəm,
Sənsən mənə yar, həmdəm.
Keçən hər bir dəqiqəm,
Anım halalın olsun.

Bağçam, bağım, bəhərim,
Kürən atım,kəhərim,
Açılan hər səhərim,
Danım halalın olsun.

Düşsəm də duman, çənə,
Verməm səni düşmənə.
Qurban verdiyim sənə,
Canım halalın olsun.

***

Bayquş ular kəndində,
Viran qalıb şəhərlər.
Bayraqları daşıyır,
Dişlərində əsgərlər.
Gəzir keçmişdən soraq,
Qan qoxuyur bu yerlər,
Hər yeri barıt dadır,
Bura Çanaqqaladır…

Şanlı komandanımdan
Belə gəlibdir qərar.
Durub düşmən önündə,
Ətdən çəkilsin divar.
Türkə yataq yaraşmaz,
Ona şərəfdir məzar.
Hər söz ruhu oyadır,
Bura Çanaqqaladır…

Bir tərəfdə can verir,
Bir əsgər hayqıraraq.
Deyir qutsaldır Vətən,
Deyir enməsin bayraq.
Gülümsəyir son anda,
«Mənə qismətmiş torpaq».
– Deyib günəş tək batır,
Bura Çanaqqaladır…

Biri şəhid olubdur,
Kimsə bilməz ismi nə?
Yaz, İlahi, yaz onu,
Şəhidlərin qisminə.
Biri tamaşa edir,
Bir yavrunun rəsminə,
Həsrətin başın qatır,
Bura Çanaqqaladır…

Nə vaxtdır ki, çıxmışıq,
Bizlər eşikdən – öydən.
Budur, bir bomba daha…
Qulağım batdı küydən.
Mələklər əl edirlər,
Mənə baxırlar göydən.
Göy qübbə çadır – çadır,
Bura Çanaqqaladır…

***

Mən səni sevməyə macal tapmamış,
Canıma Vətənin sevgisi vardı.
Könül açdım, ondan durmadım qıraq,
Sevdi, seçdi, gəldi, aldı, apardı.

Gözümü açdım ki, Çanaqqalada,
Göydən mərmi yağır, göydən od yağır.
Vətən türküsünü söylər ucadan,
Məhmədcik qoruyur qutsal torpağı.

Qoruyur Vətəni şanlı Məhmədcik.
Canıyla, qanıyla, arzularıyla,
Istəmir yurduna olsunlar şərik,
Ən təmiz, ən zərif duyğularıyla,
Boynunda kəfəni şanlı Məhmədcik.

İlahi, hardandır bu qədər görən,
Vətənə məhəbbət, yurda məhəbbət?
Qalan hər şey yalan, hər şey ötəri,
Hər şeyi həll edir burda məhəbbət.

Təkbir gətirərək keçdik hücuma,
Sən mənim namusum, qoşahörüklüm.
Qoymaram yağılar girsin yurduma,
Sən mənim sevgilim, yarım, istəklim.

Nə qardan qorxumuz, nə də borandan,
Qaranlıq gecələr bizlərə gündüz,
Hücuma keçsə də düşmən hər yandan,
Imanla çırpınır dəli könlümüz.

Mən səni sevməyə macal tapmamış,
Canıma Vətənin sevgisi vardı.
Könül açdım, ondan durmadım qıraq,
Sevdi, seçdi, gəldi, aldı, apardı.

***

Şaxta bilməz, qar bilməz,
Yoldaş bilməz, yar bilməz.
Sonunda nə var bilməz,
Yürür düşmən üstünə,
Həsənoğlu İbrahim.

Çək silahı, igid, çək,
Qalmayacaq Yurdun tək.
Özü də bir ordu tək,
Yürür düşmən üstünə,
Həsənoğlu İbrahim.

On səkkiz yaşlı aslan
Ruhunda qoca üsyan.
Kılavuzu Oğuz xan
Yürür düşmən üstünə,
Həsənoğlu İbrahim.
Yanır dili- dodağı,
Öpüb uca bayrağı,
Cadar – cadar torpağı,
Yürür düşmən üstünə,
Həsənoğlu İbrahim.

Parçalar kin içini,
Göstərəcək gücünü.
Almaq üçün öcünü,
Yürür düşmən üstünə,
Həsənoğlu İbrahim.

Süzüb nazlı hilalı,
Dəyişir qəfil halı.
Hilalından güc alır,
Yürür düşmən üstünə,
Həsənoğlu İbrahim.

***

Yağı düşmən keçibdir hər tərəfdən hücuma,
Sahib olmaq istəyir Vətənimə, yurduma.
Güvənirəm Atama, inanıram orduma,
Bilirəm işğal olunmaz lap min il də qala,
Səngər – səngər böyüdü içimdə Çanaqqala.

Maraşda Südçü İmam doğruldaraq silahı,
Dedi: «Namus qutsaldır, şahidimsən, İlahi!»
İstanbul olamazdı ulusumun pənahı,
Baxdı igid ər oğlu onun düşdüyü hala,
Səngər – səngər böyüdü içimdə Çanaqqala.

***

Məni tanımazsınız,
Gizlin qalan tarixin
Adsız qəhrəmanıyam.
Qara örpək bağlayan
Mələk üzlü anamın
Cigəriyəm, canıyam.
Həyadan al – al olan
Sədaqətli bir qızın
Yarı, mehribanıyam.
Darıxıram illərdir
Bir balanızam mən də
Sizdən çox uzaqdakı,
Adım Azərdir mənim,
Məmləkətimsə Bakı.

Baxmadım heç anamın,
Gözündən axan yaşa.
Sanmayın ki, siz o an,
Qəlbim dönmüşdü daşa.
Durub gəldim buraya,
Qatılmaqçün savaşa.
Nə gündə lazım olur,
Axı qardaş qardaşa?!
Bura yurdum, Vətənim,
Qəlbimdə, ruhumdakı.
Adım Azərdir mənim,
Məmləkətimsə Bakı.

Halit Fahri Ozansoy – Balkonda Saatler – XII

124

Ay bir lotüs, kocaman…düşmüş bir berraklığa…
Gök parlıyor durgun bir göl gibi saf ve şeffaf.
Işık dalgalarıyla yıkanıyor her taraf.

Ay, balkonda başını dayadı parmaklığa
Uyuyor…Uzakta bir saat çaldı: Bir…iki!…
Billûr bir hıçkırıktır bu sesin içindeki.

Ay, ışıkla süsleyip örümcek ağını
Minyatür bir cibinlik astı dışardaki cama.
Ses yok…yalnız yukarda, damda bir miyavlama!

Ay, odaya düşürdü solgun bir yaprağını:
Lambasız bir masanın üzerinde şimdi süs
Bir vazonun içinden parıldayan bu lotüs.

Aziz Nesin

aziz nesin123

Dünyaların en iyi babası benim babamdır.
Düşmandır düşüncelerimiz,
Dosttur ellerimiz.
Dünyada tek elini öptüğüm,
Babamdır.
Kırkını geçtin, adam olmadın der,
Başım önümde dinlerim,
Önünde tek baş eğdiğim babamdır.
Sabahlara dek Kur’an okur
Anamın ruhuna,
İnanır ona kavuşacağına.
Bana gâvur der
Diş bilemeden
Dünyada tek bağışladığı ben,
Tek bağışladığım odur.
Başım derde girdikçe bakar çocuklarıma,
Bi türlü ölemiyorum der senin yüzünden,
Çocuklar ortada kalacak,
Ölemez kahrımdan benim,
Yaşamak zorunda benim yüzümden.
Gözlerindeki ateş bakışlarında söner,
Tuttuğun altın olsun der.
Çocukluğumu tek anlayan odur,
Dünyaların en iyi babası benim babamdır…

Ülkü TAMER

IMG_8287

Bana çiçek gönderme
Bir kuş ağacı gönder
Dallarında gezinsin
Kül rengi güvercinler

Konsunlar yastığıma
Uyutmak için beni
Sırtlarında kuş tüyü
Gagalarında ninni

Kaldırıp yatağımı
Uçursunlar göklere
Kendimi yıldızlarda
Bulayım birdenbire
Bana çiçek gönderme
Bir kuş ağacı gönder
Alnıma dokunanlar
İyileşmiş desinler

Halit Fahri Ozansoy – Balkonda Saatler

f034

III.
Arka mahallelerde kızgın bir yaz öğlesi!
Tabak tıkırtıları duyuluyor evlerden…
Uzakta bir satıcı, yahut çocuk sesi…

Susuzluktan bunalmış uçamazken serçeler,
Tozlu sokaklar gibi tutuşup alevlerden
Bodur ağaçlar ile bomboş kalmış bahçeler!

İşte karşıkini de güneş çerçeveledi:
Demin duvar dibinde uyuklayan bir kedi
Sıyrılıyor yavaşça mutfağın loşluğuna…

Bayıltıyor hararet otu, taşı, böceği;
Fazla güneş içmiş de ortada ayçiçeği
Ayaküstü uğramış ışık sarhoşluğuna!

Hüseyin Haydar – Ağır Devir

Kahramanlar sevmez abartılı sözü,
Her ne kadar hoşa gitse de övgüsü adanmışın,
Duymak isterler gerçeği yalın kılıç.
Kahramanlar, kahraman olduklarını bilmezler.

Özledim komutan seni, oysa el sıkışmadık bile,
Birlikte dolaşmadık, kafa çekmedik seninle…
Sadece karşılaştık, Ergenekon geçidinde,
Gülüşlerimiz kucaklaştı uzaktan, bir de kalp atışımız.
Yan yanaydık o birlikte, o büyük çıkışta.

Fedai boyun eğmez, eğilse de dünya,
Düşman eline düşse de, düştüğü bilgecedir,
Teslim olmak yazmaz kitaplarında…
Kaç kez fethedildi tarihte nice sarp kale,
Kahramanlar tutuklansa da ele geçmezler.

Gün gelir, sırttan girer hainin bıçağı,
Bir satılmış çıkar, yapar elin yapamadığını.
Oysa dualı yatağan kanat açmaya hazır,
Fırlamaya hazır, atmaca kasaturalar yuvadan.
Yine de sakindir, yitirmez Anka duruşunu,
Kahramanlar kül olsa da yandığını bilmezler.

Muzaffer komutan sesimi duy, sesim yağmur,
Vursun odanın penceresine, alkış olsun.
Umudu değil midir insanı insan yapan;
Ve yaşamakta ayak diremek meselesi ki,
Kolları bağlanmış, kurtarılmayı bekleyen,
Seni bekleyen, boyun eğmemiş bir ülke var.

NAZIM HİKMET RAN – MEŞİN KAPLI KİTAP

nazım hikmet59

Yaldızlı meşin kabı
Parçalanmış kitabı,
Ay altında dün gece
Deli bir derviş gibi,
Mumu sönmüş, rahlesi
Yere devrilmiş gibi,
Okudum saatlerce.

Yaldızlı meşin kabın
Parçalanmış koynunda,
Çevirdikçe küf kokan
Her sarı yaprağını,
Sandım eşeliyorum
Bir mezar toprağını.

İnce el yazıları
Canlandı birer birer,
Masallarda çizilen
Yüzleri gösterdiler.

İblis bir yılan oldu.
Âdem Havva’ya kandı
Kardeşini öldüren
Lanetli ruhu gördüm.

Koca tahta bir gemi,
Ummanlarda çalkandı.
Ufuklarda güvercin
Bekleyen Nuh’u gördüm.

İsmail’in topuğu
Kumdan çıkardı zemzem.
Tur-u Sina’da Musa,
Kaldırdı kollarını,
Asasını vurunca
Yarıldı bahri kulzem,
Buldu Beni İsrail
Kudüs’ün yollarını.

Zekeriya zikrini
Bir sonsuz ah’a verdi.
Doğdu İsa, bikrini
Meryem Allah’a verdi.

Kureyşli Muhammed’e
Kucak açtı Medine.
Bir ateş mezar oldu
Kerbela Hüseyin’e.

Sahifeler döndükçe
Bunlar hep birer birer,
Doğrulup devrildiler.
Ay battı, Güneş doğdu.
Kalbimizde ateş doğdu.

Yaldızlı meşin kabı
Parçalanmış kitabı,
Varsın gömülsün diye
Ebediyen uykuya,
Attım bir kör kuyuya.

Yazık, yazık bize ki,
Asırlarca aldandık.
Karanlıkta çizilen
İzleri görmek için
Görüp yüz sürmek için.

Ne gökten necat geldi,
Ne bir parça merhamet,
Çalışan esirlere.
İsa, Musa, Muhammed
Sade bir satır dua,
Bir tütsü buhur verdi.
Masal Cennetlerinin
Yollarını gösterdi.

Ne beş vakit namazı,
Ne Anjelüs’ün çanları,
Zincirden kurtaramadı
Yoksul çalışanları.

Yine biz köleleriz
Efendilerimiz var.
Yine her mel’un taşı
Yosunlanmış bir duvar.

Esir, efendi diye
Koymuş da adlarını,
İki bahta ayırmış
Arzın evlatlarını.
Efendi işletiyor
Esir işliyor yine.

Yine efendilerin
Gümüşlü sofrasından,
Kar gibi ekmeğinden,
Gümüş dolu tasından
Kırıntı, artık bile
Düşmüyor işleyene.

Yine biz esir geçen
Her günün akşamında
Eve, sade bir lokma
Ekmek getiriyoruz.

Gece yağmur inlerken
Evimizin damında,
Isınabilmek için
Güneş bekler gibi,
Birbirine sokulan
Hasta köpekler gibi,
Yırtık yorganımızın
Altında titriyoruz.

Çiftimiz balyozumuz
Sonsuz çalışmamızla
Asırlardır bağrında,
İnleyen kazmamızla
Heyecana geldi de,
Kara toprağın kalbi,
Kendini teslim eden
Taze bir gelin gibi.

Çiçeklerle dolandı
Dünya isimli ağaç,
Biz bu ağacımızın
Dibinde ölürken aç,
Efendiler gösterip
Sırıtan dişlerini,
Birer birer topluyor
Bütün yemişlerini.

Efendiler, ağalar,
Evliyalar, keşişler
Ebedi karanlığın
Boğulsun kollarında
Artık temiz ruhların
Aydınlık yollarında
Sade bir din, bir kanun
Bir hak: İşleyen dişler!

Nazım’ın 1921′de yazdığı bir şiirdir “Meşin Kaplı Kitap”. Bolu Sultanisi’nde öğretmen olarak görev alan Nazım Hikmet, Anadolu’ya ilk defa gelmiş ve halkın yaşadığı zorluk ve sefaleti ilk kez görmüştür. Anadolu’ya geçtiği sırada kendisine verilecek görevi beklediği İnebolu, Nazım’ın düşüncelerinin değişmesinde önemli bir yer tutmuştur. Bolu’da görev yaptığı sırada birtakım insanların, din adına halkı sömürdüklerini de görmesi Nazım’ın görüşlerini iyice değiştirmiştir. Bu dönem yazdığı “Meşin Kaplı Kitap” düşüncelerindeki değişimi yansıtan şiirlerinden birisidir.